اهداء جوایز برگزیدگان دو دوره جشنواره فیلم فجر، اظهار نظر سخنگوی قوه قضائیه درباره "سنتوری" و معرفی برگزیدگان اسکار هشتادم عناوین برجسته صفحه فرهنگ و هنر مطبوعات امروز سه‌شنبه هفتم اسفندماه 86 هستند.

"تهران امروز" در صفحه تلویزیون می پردازد به گفتگو با احمد نجفی درباره "پدرخوانده". گفتگو با هادی مرزبان در صفحه گفتگو، گفتگو با سیدمحمد برقعی سینمادار نمونه کشور، مطلبی درباره نمایش فیلم‌های ضدآمریکایی در جشنواره فیلم فجر و گزارش فروش سینماها در صفحه سینما ایران و معرفی برگزیدگان اسکار هشتادم، اهداء جوایز نقدی برگزیدگان جشنواره فیلم فجر سال گذشته و امسال در صفحه پایانی آمده است.

* نجفی در بخشی از گفتگوی خود عنوان کرده: "به دلیل علاقه به تاریخ معاصر از سال‌ها قبل مطالعاتی در این خصوص داشتم. در خلال این مطالعات به شخصیت سر شاپور ریپورتر برخورد و مدام به این موضوع فکر کردم که چرا در مورد این شخصیت فیلمی ساخته نمی‌شود. در سینمای غرب و اروپا شخصیت‌های زیادی هستند که خلق و طوری تصویر شده‌اند که تمام و کمال باورپذیرند. در حالی که در تاریخ ما به شخصیت هایی مثل ریپورتر پرداخته نشده است."

"ایران" در صفحه فرهنگ و هنر می پردازد به دو نگاه به فیلم خارجی "میروش" که در جشنواره فجر به نمایش درآمد. معرفی برگزیدگان اسکار هشتادم، اظهارات سخنگوی قوه قضائیه درباره قاچاق "سنتوری"، تقدیر مالی از برگزیدگان دو دوره جشنواره فیلم فجر، نمایش مستند مجیدی در پکن و آغاز کنسرت های بهاری شجریان در صفحه پایانی کار را تمام می کند.

* در نقدی بر فیلم "میروش" آمده: "صرفنظر از سن و سال قهرمان داستان، اصولاً نوع قصه پردازی و شیوه های بکار رفته در تصویرسازی های فیلم یادآور گرایش‌های رایج در سینمای کودک و نوجوان است. گذر از منطق واقعگرایانه در ترسیم مصائب واقعی آدم‌ها و مکث بر سرخوشی‌ها و لحظات شیرین زندگی میروش از بارزترین نشانه‌های این گرایش است. اما از طرف دیگر طرح صریح و بی‌پرده جریانات نامناسب برای این طیف سنی نمایش فیلم را برای نوجوانان با محدودیت مواجه خواهد کرد."

پیشبرد سیاسی از طریق سینما

چارلی سرباز سینمای كاخ سفید

شما فكر می‌كنید این «رونالدو ریگان» بود كه امپراطوری شوروی را سرنگون كرد یا میخائیل گورباچف؟ «جنگ چارلی ویلسون» داستانی متفاوت، دیوانه‌وار و افشاگرانه‌تر از آن دوران را روایت می‌كند. عجیب این‌كه براساس یك ماجرای واقعی و شخصیتی حقیقی و حاضر در میان ما ساخته شده است. كه البته شاید به حقیقت نزدیك باشد، چراكه هنوز زوداست، اسناد فروپاشی شوروی منتشر شود و دراین‌باره حرف وحدیث‌های زیادی وجود دارد.
داستان واقعی یك قهرمان سیاسی و نماینده كنگره آمریكا به نام «چارلی‌ ویلسون» كه برنده حقیقی جنگ سرد  میان دو ابرقدرت شرق و غرب، «اتحاد جماهیر شوروی» و ایالات متحده آمریكا بود.كسی كه موجب شكست شوروی در جنگ طولانی و پرحاشیه با افغانستان شد و پایه امپراطوری این ابرقدرت‌ شرقی را فروریخت. یك سیاستمدار مغرور، كله‌شق، كم‌سواد، خشن و دارای زندگی خصوصی پرحاشیه و اخلاق و عادت‌های ناپسند كه سمبل سیاستمداران آمریكایی و پیرو اصول مشترك و خودخواهانه دولت سلطه‌طلب‌شان است.فیلمی كه شكل‌گیری سیستم فعلی سلطه‌طلب، قلدر و به اصطلاح پلیس جهانی دولت آمریكا را در دوران جنگ سرد نشان می‌دهد، این بار هم سوژه حقیقی، هیجان‌انگیز و به اصطلاح افشاگرانه‌ هالیوود درباره سیاست‌های دولت و مردان قدرت‌طلب مفسر و مجری قانون آمریكایی، تصویری دوگانه دارد. فیلم جنجالی «جنگ چارلی ویلسون» درباره مهم‌ترین تحول سیاسی بین‌المللی دولت آمریكا و یك مرد فاسد، خودخواه و قدرت‌طلب است.

چند ساله بودید كه پدرتان تلویزیون را برایتان به خانه آورد؟

حدوداً 9 ساله بودم. از آنجا كه پدرم قاضی دادگستری بود و به شهرهای مختلف برای قضاوت اعزام می‌شد، در شهرستان اهر، اولین‌ برخوردم با تلویزیون شكل گرفت. یادم هست كه از مدرسه به خانه آمدم و دیدم كه پدرم یك تلویزیون RCI كمدی خریده است، آنقدر برای دیدن برنامه‌های تلویزیونی ذوق و شوق داشتیم كه فقط برفك تماشا می‌كردیم.
چرا برفك؟
قضیه این بود كه آن زمان اغلب آنتن‌‌های تلویزیون تهران مورد پوشش قرار داده شده بود، در شهرستان‌ها برنامه‌های تلویزیون كیفیت چندانی نداشت. یادم می‌آید پدرم می‌گفت برای آنكه بتوانید برنامه‌های تلویزیونی را بهتر تماشا كنید، انگشت سبابه‌تان را به انگشت شست بچسبانید و جلوی چشمتان قرار دهید به‌طوری كه شبیه دوربین شود، این‌گونه باعث می‌شود كه ما تصاویر را با تمركز بیشتری ببینیم.
دیدن اولین برنامه‌های تلویزیونی برایتان چه حال و هوایی داشت؟
احساس جالبی بود، خودم را جای قهرمان داستان قرار می‌دادم و همذات‌پنداری می‌كردم.
فكر می‌كردید یك روز جزو بازیگران این جعبه جادویی قرار بگیرید؟
راستش را بخواهید بله، یك‌بار در همان سال‌ها به پدرم گفتم من می‌خواهم بازیگر شوم، پدرم به‌قدری ناراحت شد كه اندازه نداشت از طرفی هم مادربزرگم به من می‌گفت كه این محیط فضای خوبی ندارد، خدا را شكر انقلاب شد و بعد از آن شرایط سینما و تلویزیون بهتر شد و امثال من توانستندبه فعالیت بپردازند.
خاطرتان هست كه در دوران انقلاب تلویزیون چه برنامه‌هایی داشت؟
در این دوران بیشتر اخبار پخش می‌شد و تلویزیون برنامه خاصی نداشت، اصلاً یكی، دو روز تلویزیون به‌طور كامل برنامه‌هایش قطع شده بود و بعد از آن ساعت برنامه‌ها كوتاه‌تر شد.

یک گفت و گوی واقعا زیبا با اقای جمشید مشایخی بزرگ سینمای ایران... امیدوارم از مطالعه ان در سایت تک ناز لذت ببرید.

خاك پای مردم هستم

جمشید مشایخی گوشه‌ای جدایی‌ناپذیر از خاطرات جمعی ایرانیان در 40 ساله اخیر است.

كمال‌الملك سینمای ایران است، رضا‌خوشنویس هزار دستان است، رضا تفنگچی مرحوم علی حاتمی، خان‌دایی قیصر كیمیایی و استاد شبلی بهمن فرمان‌آراست. با این همه آنچه كه مشایخی را نزد مردم ایران عزیز كرده است، افتادگی و تواضعی است كه او دارد. گفت‌وگو با جمشید مشایخی عصر پنجشنبه روزی زمستانی، در منزلش اتفاق افتاد، آن‌هم در شرایطی كه او تازه از بستر بیماری برخاسته بود. گفت‌وگوی ما را دائماً تماس‌های تلفنی مردم قطع می‌كرد؛ مردمی كه شیفته او بودند و می‌خواستند با صدای خود مشایخی از سلامتی‌اش مطمئن شوند. یكی دیگر از حاشیه‌ها هم مربوط می‌شد به دلخوری مشایخی از كسانی كه روزگاری حمایتشان كرده و حالا به او پشت كرده‌اند.
در میانه گفت‌وگو مشایخی ناگهان گفت «تا حالا باید دو بار می‌مردم و نمردم و همه‌اش به‌خاطر دعاهای همین مردم است». خدا سایه‌اش را از سر سینمای ما كم نكند. با هم بخش‌هایی از این گفت‌وگو را می‌خوانیم.

چرا مردم اینقدر شما را دوست دارند؟